กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 321 ในที่สุดเธอก็จากเมืองนี้ไป
ฉันสูบบุหรี่เสร็จก็เดินออกจากห้องหนังสือ และพบว่าจางเสี่ยวเซวียนกำลังก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น
เธอเห็นฉันเดินออกมา จึงเช็ดหางตา
ฉันพูดว่า “เธอคิดเข้าใจความหมายที่ฉันพูดหรือยัง”
จางเสี่ยวเซวียนพยักหน้าพูดว่า “ฉันก็เคยคิดแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่ฉันมีความคิดที่ติดเป็นนิสัย คิดว่าเมื่อก่อนเขาดีกับฉันขนาดนั้น แต่พอกอดกันครั้งเดียวแล้วก็เหินห่างจากฉัน คิดไม่ตกจริง ๆ มันเท่ากับ... เท่ากับ...”
“ก็เท่ากับว่าเมื่อก่อนเธอเคยพกหยกไว้ชิ้นหนึ่ง จู่ ๆ ก็ทำหล่นหาย พอมีเวลาว่าง เธอก็คอยรื้อค้นหาในห้องไม่หยุด อยากจะหาให้เจออยู่ตลอดเหมือนกัน”
เธอพูดว่า “รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ”