เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 260 ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ
เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า ผมขึ้นไปรับประทานอาหารที่ชั้นห้า เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องอาหารบุฟเฟต์ ชุนหยาจื่อก็ยืนรอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูแล้ว
เสียงทักทาย “สวัสดีอาจารย์” อันดังกังวาน ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาพากันเหลียวมอง บรรดาผู้บริหารระดับสูงรู้ว่าเขาเป็นหลานชายของประธานเฉิน จึงไม่ถึงกับรู้สึกว่าเสียมารยาทกะทันหัน
เขาอยู่เป็นเพื่อนผมจนทานมื้อเช้าเสร็จ แล้วก็เดินตามผมขึ้นไปชั้นบน พลางเอ่ยถาม “ยังมีใครไปอีกบ้าง”
“ประธานจาง”
เขาเกาศีรษะ ทำท่าทางเก้อเขิน ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มประจบแล้วพูดว่า “ผมไม่ได้บันทึกเบอร์เธอไว้ อาจารย์ช่วยบอกผมหน่อยสิ”
ผมค้นนานามบัตรเบอร์โทรศัพท์ภายในใบหนึ่งแล้วโยนให้เขา
เขานั่งลงตรงนั้น ค่อย ๆ บันทึกเบอร์ลงโทรศัพท์มือถือทีละหมายเลข พอเสร็จแล้วก็ถามต่อ “วันนี้จะไปทำอะไรบ้าง อาจารย์ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย”
ผมเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง เขาก็พยักหน้ารับ