เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 252 ประธานลู่มีเรื่องอะไร ถึงต้องรั้งฉันไว้คุยตามลำพัง?
วันที่ 3 สิงหาคม ปีแรกแห่งซ่างโจว
พี่ใหญ่อวี๋ขับรถมารับฉัน เมื่อขึ้นรถแล้ว เขาก็บอกว่าครั้งนี้จัดขึ้นที่บ้านของเถ้าแก่เนี้ยค้าวัสดุก่อสร้างคนหนึ่ง โดยเชิญฉันไปบรรยาย
จากนั้นก็แนะนำให้ฟังว่า เถ้าแก่เนี้ยคนนี้เป็นนักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จ แซ่ลู่ มีนามว่าหลู่อวี้ อายุราวสามสิบเจ็ดสามสิบแปดปี ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็เรียกเธอว่าพี่อวี้
ส่วนคนอื่น ๆ ที่มาฟังบรรยาย ไม่ใช่เพื่อนของเขาก็เป็นเพื่อนของพี่อวี้ ไม่ว่าจะมีเงินมากหรือน้อย อย่างไรก็ล้วนเป็นระดับเถ้าแก่เนี้ยหรือเจ้าของกิจการกันทั้งนั้น
ฉันยิ้มพลางกล่าวว่า “ยุคนี้ ถ้าใบไม้ร่วงจากต้นสามใบ อย่างน้อยต้องหล่นใส่หัวเจ้าของกิจการสักคนหนึ่ง หากโชคดีหน่อย คนข้างหน้าปัดใบไม้ออกจากหัว มันก็อาจจะกระเด็นไปโดนหัวเจ้าของกิจการร่างเตี้ยข้างหลังอีกคน”
พี่ใหญ่อวี๋หัวเราะลั่น “ฟังนายพูดทีไรก็ขำทุกที เวลาจะเหน็บแนมใครมักทำท่าทางทีเล่นทีจริงอยู่เรื่อย”