เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 จากไร้คนสนใจสู่เสียงปรบมือกึกก้อง
บ่ายวันศุกร์เวลาบ่ายสามโมง ฉันพาอีฝานไปถึงมหาวิทยาลัยตรงเวลา
เพื่อให้อาจารย์ทุกคนสามารถเข้าฟังการบรรยายได้ มหาวิทยาลัยจึงหยุดการเรียนการสอนในช่วงบ่าย
ทันทีที่ก้าวเข้าห้องประชุม ฉันก็พบว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี มีคนราวสี่สิบถึงห้าสิบคนนั่งอยู่ด้านล่างแท่นยกสูง แต่ละคนต่างเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา พอฉันปรากฏตัว แทบไม่มีใครมองฉันตรง ๆ พวกเขาหัวเราะคิกคัก พูดคุยกระซิบกระซาบกันไปทั่วทั้งหน้าหลังซ้ายขวา
ผู้อำนวยการเฉากระแอมไอ บรรยากาศในห้องจึงเงียบลงเล็กน้อย อาจารย์ชายคนหนึ่งลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ผู้อำนวยการเฉาถามว่า “จะไปไหน”
อาจารย์ชายตอบว่า “ปวดปัสสาวะจะไปเข้าห้องน้ำ ไม่อนุญาตหรือไง”
ทั่วห้องประชุมพลันมีเสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกหนึ่ง จากนั้นก็มีอาจารย์ชายอีกคนลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ฉันก็ปวดปัสสาวะเหมือนกัน”
เสียงหัวเราะลั่นอย่างไม่เกรงใจดังขึ้นอีกระลอก