เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 พี่สือบอกข่าวที่น่าตกใจเรื่องหนึ่งแก่ฉัน
รถไฟความเร็วสูงแล่นผ่านหมู่บ้าน แม่น้ำ และทะยานไปบนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ ฉันกำชับกฎเกณฑ์ของการทำงานในสายอาชีพนี้ให้อีฝานฟังอย่างละเอียดตลอดทาง
ข้อที่สำคัญที่สุดข้อหนึ่งในนั้นคือ อย่าเรียกฉันว่าปรมาจารย์ เรียกฉันว่าอาว่านก็พอ
ต่อหน้าผู้คน อย่าแสดงท่าทางเหมือนเป็นลูกศิษย์ แต่ให้ทำตัวเป็นผู้ช่วย เช่น ต้มน้ำ กวาดพื้น ขับรถ หากมีสิ่งใดไม่เข้าใจ ลับหลังคนอื่นนายค่อยถาม ฉันก็สอนนายได้
เขาสับสนอยู่บ้างเล็กน้อย
ฉันอธิบายว่าอาจารย์ของฉันเอง นอกจากรับฉันเป็นลูกศิษย์คนนี้แล้ว ก็ไม่ได้มีลูกศิษย์คนอื่นอีก ท่านไม่มีลูกศิษย์ แต่ฉันกลับมีลูกศิษย์ เรื่องนี้มัน...
อีฝานเข้าใจได้ในทันที พยักหน้าพลางกล่าว “เข้าใจแล้ว อา ผมเป็นแค่พนักงานร้านเส้นหมี่ เวลาอาทำไม่ทัน ผมก็มาช่วย”