เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ฉันจะมองคนพลาดไปหรือ
ผู้บริหารอี้เชิญทุกคนนั่งโต๊ะ การจัดที่นั่งนี้ไม่มีกลิ่นอายความหยาบกระด้างเลย อาจารย์นั่งตำแหน่งหัวโต๊ะ ฉันนั่งทางขวา ผู้บริหารอี้นั่งทางซ้าย คุณหนูทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกัน
พนักงานบริการเดินเข้ามาถามว่าจะดื่มสุราอะไร ผู้บริหารอี้พูดว่า “สุราข้าวหวานแล้วกัน เหมาะกับทั้งผู้ชายและผู้หญิง”
อาหารถูกยกขึ้นโต๊ะทันที หมูป่า กระต่ายป่า ไก่ป่า เห็ดป่า เห็ดหูหนูดำ หน่อไม้ไผ่เล็ก จานสุดท้ายคือผักขึ้นฉ่ายป่า
ผู้บริหารอี้ชี้ไปที่ผักขึ้นฉ่ายป่าแล้วกล่าวกับอาจารย์ว่า
“มหาปรมาจารย์ ไม่มีของดีอะไรมาต้อนรับท่าน ผมจึงได้แต่ขอมอบผักขึ้นฉ่ายป่าอย่างถ่อมตน”
เสี่ยวเสี่ยวยิ้มบาง ๆ ให้ผู้บริหารอี้ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยคำใด
เชี่ยนเชี่ยนกลับเอ่ยขึ้นว่า “ท่านประธาน แบบนี้ยัง ‘ขอมอบอย่างถ่อมตน’ อีกหรือ มีแต่วัตถุดิบชั้นเลิศจากขุนเขาและป่าเขาทั้งนั้น”
เถียนเถียนยิ้ม “ท่านประธาน คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว”