เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ที่แท้เซียวลี่หมิงก็เป็นพวกเขี้ยวลากดิน
อาจารย์บอกให้ฉันรีบกลับไปแจ้งข่าวดี น้ำตาของฉันเอาแต่เอ่อคลออยู่ในเบ้าตา ตอนนั้นเองฉันสังเกตเห็นอาจารย์จ้องมองฉันแวบหนึ่ง เหมือนกำลังบอกว่า อย่าทำตัวเหมือนคนไม่เคยพบเห็นโลกกว้าง สงบนิ่งเข้าไว้หน่อย
ในที่สุดฉันก็กลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหลออกมาได้ ก้าวขึ้นหน้าไปใช้สองมือจับมือของประธานเติ้งไว้ “ไม่รู้จะบรรยายความซาบซึ้งใจที่ผมมีต่อท่านอย่างไรดี ผมเป็นคนรู้คุณคน กาลเวลาจะพิสูจน์ใจคนเอง”
ประธานเติ้งโบกมือ ยิ้มพลางกล่าวว่า “ยังเรียนรู้มาไม่พอสินะ ต้องเรียนรู้จากอาจารย์ให้มากเข้าไว้ ตอนนั้นเขาสนับสนุนฉัน หรือว่าหวังคำขอบคุณกันล่ะ เขาดูว่าคนผู้นี้มีคุณธรรมน้ำมิตร ฉันไม่อาจโปรดสรรพสัตว์ได้ทุกคน แต่เรื่องของซานหงก็คือเรื่องของฉัน รีบกลับไปเถอะ”