กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ
ฉันเดินเข้าห้องไปหยิบกระดาษและพู่กัน ยื่นให้ซานไท่เป่าผู้จัดการของจางตาบอด แล้วเอ่ยเสียงขรึมว่า
“รบกวนนายช่วยเขียนตัวอักษรตัวหนึ่งให้มหาปรมาจารย์จางที”
ซานไท่เป่าทำหน้าเย็นชา รับกระดาษและพู่กันไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ จากนั้นก็โน้มตัวลง จางตาบอดกระซิบข้างหูเขาประโยคหนึ่ง ซานไท่เป่าเขียนอักษรเสร็จก็ขยำเป็นก้อนกลมส่งให้ฉัน
เชี่ยเอ๊ย หลิวเชียนยังเคยล้วงแหวนออกมาจากไข่ไก่ต่อหน้าธารกำนัล ส่วนฉันว่านซานหงยิ่งฝึกฝนจนเชี่ยวชาญช่ำชองถึงขีดสุด หูซ้ายฟังที หูขวาฟังที แล้วโยนกระดาษก้อนนั้นขึ้นไปในสายลม “อักษร ‘ลู่’ ของมหาทวีป”
ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงจนลูกตาแทบจะถลนออกมา
จางตาบอดเอ่ยเยาะเย้ย “วิชานอกรีตเรียนมาไม่น้อยเลยนี่”