กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 ไปเยือนซูซีพัว
ย่างเข้าต้นฤดูหนาวแล้ว คืนก่อนหิมะตกหนักหนาหนึ่งยก รถแล่นไปทางเหนือ ทั่วทั้งโลกขาวโพลนราวกับเงิน
สองคนพูดคุยกันไปตลอดทาง ทั้งที่ผมยังไม่รู้เลยว่าคราวนี้จะไปเยี่ยมใคร เวลาอยู่กับอาจารย์มีธรรมเนียมบางอย่างที่ถือปฏิบัติสืบกันมา เช่น ถ้าท่านไม่พูด ก็ไม่ควรถาม
เรื่องนี้ผมคิดอยู่นาน ในที่สุดก็คิดออก มันเกิดจากลักษณะเฉพาะอาชีพของอาจารย์ ถ้าปรมาจารย์คนหนึ่งไม่มีความลึกลับเสียเลย จะเรียกว่าปรมาจารย์ได้อย่างไร
อาจารย์ไม่พูด ผมก็ไม่ถาม
ผ่านตลาดชุมชนแห่งหนึ่ง หิมะบนพื้นยังไม่ละลาย แต่อาจารย์กลับสั่งให้ผมจอดรถ เพราะท่านเห็นคนขายไข่ไก่หลายราย
“ไปซื้อไข่ไก่บ้านมาหน่อย ภรรยาอาจารย์กินแต่ไข่บ้านเท่านั้น”