เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 เคาะข้างถามอ้อม
เพื่อนบ้านเป็นเถ้าแก่เนี้ยที่ส่งของให้ซูเปอร์มาร์เก็ตโดยเฉพาะ เธอพอเดินเข้ามาก็พูดว่า “มหาปรมาจารย์ ฉันทำสร้อยคอหาย ท่านดูให้หน่อยว่ามีหวังจะหาเจอไหม”
คราวนี้นักพรตไม่กล้าให้ผมลองมืออีกแล้ว ลงสนามเอง ไม่เอ่ยถึงการทำนายจากอักษรก่อน เรียกให้เธอนั่ง แล้วให้ผมชงชาหลงจิ่งขั้นสูง
เพื่อนบ้านมองผมหนึ่งครั้ง “เสี่ยวว่าน คุณยังรู้จักกาลเทศะดี ไม่ใช้แก้วใช้แล้วทิ้งชงให้ฉัน แต่ใช้ถ้วยลายครามจิ่งเต๋อเจิ้นที่ปรมาจารย์ของคุณหวงจนไม่อยากให้ใครแตะ ไม่กลัวฉันทำของรักของเขาตกแตกหรือ”
ผมหัวเราะ “ก็อาจารย์ชอบให้คุณทำถ้วยของเขาตกแตกนี่นา เพื่อนบ้านมาทำนายจากอักษร ได้ยินว่าทำถ้วยแตกโดยไม่ตั้งใจ ฝีมืออาจารย์ก็ยิ่งดูเหนือมนุษย์เข้าไปใหญ่ไม่ใช่หรือ”
พี่สาวหัวเราะพรืด “ศิษย์คนนี้ไม่เลว พูดจาเก่ง”
นักพรตถาม “คุณทำหายเมื่อไร ทำหายที่ไหนกัน”