เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 176 ผมรู้
ทว่าความน้อยใจนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อตัวเอง แต่เขารู้สึกน้อยใจแทนหลินเย่าต่างหาก
เสิ่นซวินไม่เคยรู้หรอกว่าการแอบรักใครสักคนมันมีรสชาติยังไง แต่เขาเคยดูหนังที่ซูจี้เสวี่ยแสดง และเคยอ่านบทละครพวกนั้นมาบ้าง ความขมปร่า ความระมัดระวัง และความในใจที่ไม่อาจเอ่ยออกไปได้ตามตัวอักษรพวกนั้น ทุกครั้งที่ได้เห็น เสิ่นซวินก็อดรู้สึกเสียดายแทนไม่ได้ ทำไมชอบใครสักคนถึงไม่พูดออกไปตรงๆ ทำไมต้องคอยมองแผ่นหลังของคนคนนั้นอย่างเจียมตัว และคอยใช้สายตาไล่ตามอยู่เงียบๆ
แต่เขาลืมไปว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีเหมือนเขา ที่เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นและมีวัยเด็กที่มีความสุข เสิ่นซวินที่เติบโตมาท่ามกลางความรักและความงดงาม ย่อมไม่มีทางเข้าใจคำว่าเจียมตัวหรือขลาดกลัว
หลินเย่าไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่มองขอบตาที่แดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ของเสิ่นซวินที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เขาหลับตาลงอย่างอ่อนใจ ถอนหายใจเบาๆ แล้วยื่นมือไปแตะแก้มอีกฝ่าย ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหางตาให้แผ่วเบา