เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 เผชิญหน้า
"ลี่จี๋ย่า·เค่อเอ่อร์ซือหลาน"
"หัวหน้าผู้บัญชาการหลินเย่า"
หลินเย่าก้าวเข้าไปยืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรของเขาทำให้ลี่จี๋ย่าดูตัวเตี้ยลงไปถนัดตา
เขามองรอยยิ้มบนใบหน้าของลี่จี๋ย่า พลันนึกถึงอ้ายลี่เอ่อร์·ซือเท่อลา ชาวเวินเกอซิงผู้เคราะห์ร้ายที่ต้องสูญเสียเผ่าพันธุ์ไปจนหมดสิ้น
"สวมหน้ากากมานานขนาดนี้ ยิ้มจนหน้าไม่แข็งบ้างเหรอครับ"
ดูเหมือนลี่จี๋ย่าจะคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดนี้ เขาเลิกคิ้วขึ้นและตัดสินใจเลิกเสแสร้งอีกต่อไป
เขายกมือถอดนาฬิกาข้อมือซ้ายออก นาฬิกาเรือนนี้อยู่กับเขามานานกว่ายี่สิบปีจนซึมซับกลิ่นอายและไออุ่นจากร่างกายเขาไว้
เขาลูบหน้าปัดเบาๆ สองทีก่อนจะสะบัดมือโยนมันทิ้งไป
วินาทีที่นาฬิกาหลุดออกจากมือ ลำแสงสีแดงก็สาดไล่จากศีรษะของเขาลงมาจรดปลายเท้า