เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 ขายดาวเกิดตัวเองทิ้งเสียแล้ว
เสิ่นซวินเดินเข้าไปหาเด็กน้อย แล้วย่อตัวลงนั่งข้างๆ ยื่นมือไปช่วยจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่
"งั้นเหรอ เขาขังนายไว้ที่นี่นานแค่ไหนแล้วล่ะ"
"สองสามปีได้แล้วครับ"
เสิ่นซวินสูดหายใจลึก "ฉันจะพานายออกไปเอง"
พูดจบเขาก็ช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นมาอุ้ม เด็กคนนี้ตัวเบากว่าที่คิดไว้มาก แทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลยก็ส่งขึ้นไปบนแท่นด้านบนได้แล้ว
จากนั้นเขาก็ให้เด็กน้อยขยับไปยืนหลบด้านข้างหน่อย ส่วนตัวเองก็ถอยไปตั้งหลัก วิ่งส่งตัวแล้วกระโดดตีลังกาขึ้นไป
พอไปยืนอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยก็มองเขาตาแป๋วแล้วยื่นสองแขนมาหา เสิ่นซวินยิ้มออกมา ก่อนจะรวบตัวเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
"ไปกันเถอะ จะพาไปเจอคนบ้านเดียวกัน"
อาจเป็นเพราะไม่สัมผัสได้ถึงเจตนาร้าย หรืออาจรู้ดีว่าอีกฝ่ายมาช่วย เด็กน้อยจึงว่านอนสอนง่ายมาตลอดทางที่ถูกอุ้มออกจากห้องใต้ดิน