เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 กลับบ้านกันเถอะ
ลั่วทิงอวี่ถอนหายใจยาว ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูลั่วชิงหวยด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน
"เชื่อพ่อเถอะ อำนาจสั่งการของเขาสูงกว่าพ่อ พ่ออยากพาลูกกลับบ้าน แต่ถ้าเขาไม่อนุญาต พ่อก็พาลูกออกไปไม่ได้ แถมดูท่าทางเขาก็ตั้งใจมาให้ท้ายเต็มที่ คงไม่คิดจะให้ความเป็นธรรมหรอก"
อีกอย่าง คำพูดพวกนั้นข่ายไซ่เอ่อร์ก็เป็นคนพูดออกมาเอง จะไปโทษพวกเสิ่นซวินก็ไม่ได้เต็มปาก
ถึงพวกเสิ่นซวินจะกวนประสาทไปหน่อย แต่นิสัยแบบนี้มันก็สมกับเป็นพวกเขาดี
ขนตาของลั่วชิงหวยสั่นระริก คำพูดหลังจากนั้นของลั่วทิงอวี่เขาแทบไม่ได้ยินเลย ในหัวมีแต่ประโยคที่ว่า 'พ่ออยากพาลูกกลับบ้าน' วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา
เขาทรยศตี้ซิงไปแล้วแท้ๆ ทำไมพ่อถึงยังยอมพาเขากลับบ้านอีก
ลั่วทิงอวี่เห็นลูกชายเหม่อลอยจึงตบไหล่เบาๆ "คิดอะไรอยู่"