เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 ดอกเมษาเหมันต์
เสิ่นซวินไม่อยากทนปั้นหน้าเข้าสังคมในงานเลี้ยงแบบนี้ ไม่นานนักเขาก็แอบปลีกตัวเดินออกมาด้านนอก
พอได้สูดอากาศบริสุทธิ์เขาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที ชายหนุ่มหันกลับไปมองในห้องจัดเลี้ยง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วสะดุดตากับร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสอง
แสงไฟสาดส่องลงมากระทบร่างนั้นจนเกิดเป็นเงาเลือนราง ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของเสิ่นซวินได้มากที่สุด คือช่วงลำคอระหงที่ต้องแสงไฟยามอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น
งดงามจนน่าทึ่ง
และนั่นทำให้เขาจำได้ไม่เคยลืม
เสิ่นซวินจำได้ดีว่าตอนนั้นคนบนระเบียงสวมหน้ากากเอาไว้ แถมแสงไฟสลัวก็ทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดนัก
เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครหรือมีหน้าตาแบบไหน รู้แค่เพียงวินาทีที่เงยหน้าขึ้นไปสบเข้ากับโครงร่างนั้น หัวใจก็พลันเต้นแรงด้วยความชื่นชม
งดงามจับตาเหลือเกิน
ทว่าคนคนนั้นยืนอยู่บนระเบียงได้เพียงครู่เดียวก็เดินจากไป