เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 ละครตบตาหลอกตัวเอง
หลินเย่าจำไม่ได้แน่ชัดว่าเสิ่นซวินเคี่ยวกรำเขาอยู่นานแค่ไหน รู้เพียงว่าร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด จนไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว
ไฟในห้องนอนถูกปิดลงแล้ว ในค่ำคืนอันเงียบสงัด มีเพียงโคมไฟแมงกะพรุนลอยได้ตรงหัวเตียงที่ยังคงส่องแสงสลัวราง
หลินเย่ารู้สึกอ่อนเพลีย เปลือกตาปรือลงด้วยความง่วงงุน เสิ่นซวินกอดประคองร่างเขาไว้ พลางก้มลงจูบที่หางตาของหลินเย่าด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ
"เหนื่อยไหม"
เขาเอ่ยถามเสียงแผ่ว หลินเย่าครางรับในลำคอเบาๆ
เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ เสิ่นซวินก็ช้อนตัวหลินเย่าอุ้มขึ้น เพื่อพาไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย
หลินเย่าซบหน้าลงกับไหล่ของเสิ่นซวิน ลมหายใจค่อยๆ ผ่อนคลายสม่ำเสมอ หลังจากเสิ่นซวินพาอาบน้ำเสร็จก็อุ้มเขาย้ายไปนอนอีกห้องหนึ่ง วางลงบนเตียงอย่างเบามือ พร้อมห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป
เขาสั่งให้หุ่นยนต์พ่อบ้านเข้าไปเก็บกวาดห้องเดิมจนสะอาดเรียบร้อย แล้วจึงเดินกลับมาสวมกอดหลินเย่าเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน