กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 สิ่งที่รั้งวิญญาณเร่ร่อนเอาไว้
"ฝันกลางวันอยู่หรือไง!"
เสิ่นซวินไม่ได้คาดหวังว่าลู่เยี่ยนชิงจะรับปากอยู่แล้ว เขาแค่พูดเปรยๆ ออกไป พอไม่ได้คำตอบที่ต้องการอารมณ์ก็ไม่ได้แปรปรวนอะไรมาก
เขาชูใบคำร้องในมือให้ลู่เยี่ยนชิงดูพลางลุกขึ้นยืน
"ไม่คุยด้วยแล้ว ผมกลับล่ะนะ"
ทว่าเดินออกไปได้เพียงสองก้าว ก็ได้ยินเสียงลู่เยี่ยนชิงดังไล่หลังมา
"ขอบใจนะ เสิ่นซวิน"
เสิ่นซวินชะงักฝีเท้า หันขวับมามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงงราวกับเพิ่งเห็นผี
"อะไรนะ?"
ลู่เยี่ยนชิงเงยหน้าสบตาเสิ่นซวินแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง