เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 สารภาพรักกับวีรกรรมสุดแสบในวัยเยาว์
ราวกับเป็นเพียงผู้สัญจรผ่านโลกใบนี้ เฝ้ามองความสุขและความทุกข์ของผู้คนด้วยสายตาเย็นชา รักษาระยะห่างที่แน่นอนกับทุกคน
ไม่ล้ำเส้น และไม่คิดจะสนิทสนมกับใคร
เสิ่นซวินทนเห็นความรู้สึกแปลกแยกที่แสนเปราะบางบนตัวหลินเย่าไม่ได้ เขาจึงอยากดึงอีกฝ่ายลงมา
ดึงให้ลงมาสู่โลกมนุษย์ที่แสนวุ่นวาย ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ความรู้สึก
คนอย่างเสิ่นซวิน คิดอะไรได้ก็ลงมือทำทันที ไม่เคยมีคำว่าลังเลหรือยืดยาด
บ่ายวันนั้น แสงแดดกำลังอุ่นสบาย หลินเย่าจึงหยิบหนังสือเล่มหนึ่งเดินไปเอนกายบนเก้าอี้นอนที่ระเบียงเล็ก เสิ่นซวินที่กำลังเล่นเกมอยู่ชะงักมือทันที
วินาทีต่อมา คอมพิวเตอร์ควอนตัมก็ถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟา ส่วนเจ้าตัวพุ่งพรวดออกไปหาอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว
หลินเย่าเพิ่งจะเปิดหนังสือออก ก็ถูกใครบางคนปิดลงแล้วดึงออกไปจากมือ เขาเงยหน้ามองเสิ่นซวินที่มายืนอยู่ตรงหน้า คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย
"มีอะไร"