เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 40 ต่อไปนี้เรียกนายว่าเสิ่นเจียวเจียวก็แล้วกัน
"พี่ครับ ผมขอเข้าไปได้ไหม"
หลินเย่าหรี่ตาลงเล็กน้อย มือลูบไปตามผืนผ้าห่ม
"เข้ามาสิ"
ยังไม่ทันที่หลินเย่าจะพูดจบประโยค เสิ่นซวินที่รอคำตอบอยู่แล้วก็เปิดประตูพรวดเข้ามาพร้อมกับกอดหมอนติดมือมาด้วยหนึ่งใบ
ภายใต้สายตาของหลินเย่า เสิ่นซวินวางหมอนของตัวเองลงข้างหมอนของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็เลิกผ้าห่มแล้วมุดตัวเข้าไปซุกในผ้าห่มผืนเดียวกันทันที
พอรู้ตัวว่าถูกหลินเย่ามองอยู่ เขาก็ยังทำหน้าตาเฉย ห่มผ้าคลุมตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย
"ผมขี้หนาว พี่ก็รู้นี่ครับ ให้ผมเบียดด้วยคนนะ ผมนอนเรียบร้อยมาก ไม่ดิ้นเลย"
หลินเย่าพูดเสียงเรียบ "เสิ่นซวิน นอนเบียดกันสองคน ผ้าห่มตรงกลางมันจะรั่ว ลมจะเข้า"
ความหมายโดยนัยก็คือ นอนสองคนอาจจะไม่ได้อุ่นไปกว่านอนคนเดียวสักเท่าไหร่