เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 นี่แหละคือความเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา
ลมหายใจของหลินเย่าค่อยๆ สงบลง เสิ่นซวินขยับตัวเข้าไปใกล้หลินเย่าอย่างระมัดระวัง
พอลองคิดดูแล้ว ช่วงที่เพิ่งคบกันใหม่ๆ แผลที่เอวของหลินเย่ายังไม่หายดี ไม่ว่าจะทำอะไรหากออกแรงมากเกินไปก็จะกระเทือนถึงช่วงเอว
ดังนั้นในตอนนั้น เสิ่นซวินจึงไม่เคยรู้เลยว่าหลินเย่ามีเรี่ยวแรงมากขนาดนี้
ต่อมาพอเลิกกันไปห้าปี ก็ยิ่งไม่มีโอกาสได้รู้
ระหว่างนั้นเขาเคยคิดจะกลับไปหาหลินเย่าอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่มีเวลาว่างเลย จนกระทั่งกลับมาเจอกันอีกครั้งในตอนนี้ และถูกหลินเย่าผลักทีเดียวจนล้มคว่ำ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ ก่อนจะรู้สึกว่ามันก็สมเหตุสมผลดี
หลินเย่าเป็นถึงหัวหน้าผู้บัญชาการนี่นา จะไม่มีฝีมือติดตัวเลยได้อย่างไร
เสิ่นซวินคิดได้ดังนั้นก็ยกแขนกอดหลินเย่าแล้วหลับตาลง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่เพิ่งหลับไปเมื่อครู่ ได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่เขาหลับตาลงแล้ว
และกำลังมองมาที่เขา