เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 เขาเป็นแฟนผม
“...ไม่จำเป็นหรอก”
แต่เสิ่นซวินกลับสวนขึ้นทันที “ผมว่าจำเป็นมากเลยล่ะ”
ล้อเล่นหรือเปล่า หลินเย่ากลับมาถึงตี้ซิงทั้งที แถมยังถูกส่งมาอยู่ใต้จมูกเขาแบบนี้ ถ้าเขายังคว้าโอกาสไว้ไม่ได้อีก ก็คงต้องเรียกว่าโง่เต็มทนแล้ว
ขอแค่ได้อยู่ใกล้ชิดหลินเย่าเพิ่มขึ้นอีกนิดก็ยังดี นี่คือกฎเหล็กแห่งความรักของเสิ่นซวิน ใครๆ ก็ว่าอยู่ใกล้ชิดย่อมได้เปรียบ ดังนั้นเขาจะต้องยืนอยู่ในจุดที่ใกล้ดวงจันทร์ดวงนี้ที่สุด
แถมยังต้องสลักชื่อตัวเองลงไปบนดวงจันทร์ดวงนี้ให้ได้ด้วย และถ้าป่าวประกาศให้โลกรู้ได้ว่าคนคนนี้เป็นของเสิ่นซวิน โดยเฉพาะถ้าดวงจันทร์ดวงนี้เป็นคนประกาศเองเลยละก็... คงจะยอดเยี่ยมที่สุด
สวี่ฉีเหยียนฟังบทสนทนาของเสิ่นซวินกับหลินเย่าแล้วก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนหลินเย่าเคยพูดไว้ไม่ใช่หรือไงว่า เวลากินไม่พูด เวลานอนไม่คุย
อีกอย่าง วันนั้นตอนที่เขาช่วยหลินเย่าขนของไปส่งที่บ้านหลังใหม่ คนที่มาเปิดประตูให้ก็คือเสิ่นซวิน ตอนนี้เขามีเหตุผลอันควรให้สงสัยแล้วว่าสองคนนี้ต้องมีซัมติงอะไรกันแน่ๆ
ติดก็ตรงที่เขายังไม่มีหลักฐาน
เขาทำงานอยู่ในกองบัญชาการมาตั้งหลายปี แทบไม่เคยเจอหน้าเสิ่นซวินเกินสองครั้งด้วยซ้ำ จะสนิทสนมหน่อยก็เห็นจะมีแต่เจียงจือเหยียน ทว่าเจอกันทีไรก็เอาแต่ทะเลาะกัน จิกกัดกันไม่หยุดปาก ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งต้องเป็นคนเริ่มก่อนเสมอ