เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 หน้าตาก็แค่เรื่องสมมติ
ดวงตาของซูจี้เสวี่ยเป็นประกายวาววับทันทีที่ได้ชิมเนื้อติดซี่โครงตุ๋นมะเขือเทศและมันฝรั่ง พอหันไปมองอีกทีก็เห็นเสิ่นซวินฟาดข้าวสวยหมดไปสองชามเรียบร้อยแล้ว ดูจากท่าทางการกินของลูกชาย คนที่รู้ก็เข้าใจว่าเพิ่งกลับจากปฏิบัติภารกิจ แต่คนที่ไม่รู้อาจจะนึกว่าเป็นผู้ลี้ภัยอดอยากมาจากดาวห่างไกลสักดวงในจักรวาลเสียอีก
"กินอิ่มแล้วจะทำอะไรต่อ"
เสิ่นซวินวางตะเกียบลง แล้วหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก "นอนครับ"
"ลูกชาย นี่แกนอนมาทั้งวันแล้วนะ ยังจะหลับลงอีกเหรอ"
เสิ่นซวินส่งสายตาตัดพ้อไปให้มารดา "คุณนายซูครับ ผมง่วงจะตายอยู่แล้ว อยากจะหลับยาวไปจนถึงปีหน้าเลยด้วยซ้ำ"
"ลูกรักของแม่ ฝันสลายแล้วล่ะจ้ะ ตอนนี้เพิ่งจะต้นปี กว่าจะถึงปีหน้าก็อีกตั้งนาน" ซูจี้เสวี่ยหัวเราะร่า
ซูจี้เสวี่ยเป็นผู้หญิงที่สวยมาก โดยเฉพาะดวงตาคู่สวยที่ดูหวานซึ้งเปี่ยมเสน่ห์ชวนให้หลงใหล แม้อายุอานามจะปาเข้าไปห้าสิบปีแล้ว แต่บนใบหน้านั้นกลับไม่ปรากฏริ้วรอยแห่งกาลเวลาเลยแม้แต่น้อย น่าเสียดายที่ดวงตาของเสิ่นซวินไม่ได้ถอดแบบมาจากแม่ แต่ดันไปเหมือนเสิ่นฉือมู่ผู้เป็นพ่อเสียมากกว่า