ศึกชุลมุนในฟอรั่มโรงพยาบาลสี่

ศึกชุลมุนในฟอรั่มโรงพยาบาลสี่

คืนนั้นก่อนนอน อวี๋เซี่ยวหยิบมือถือโนเกียออกมาเปิดดูรายชื่อผู้ติดต่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจำชื่อเล่นเกือบทั้งหมดในนั้นไว้ เพื่อที่เวลาได้ยินชื่อของบางคนในข่าวเช้าวันหน้า จะได้นึกออกทันที

พอเคลิ้มหลับไป อวี๋เซี่ยวก็ฝัน ในฝันไม่มีอะไรเลย นอกจากแมวตัวหนึ่งที่เอาแต่น้ำตาคลอเบ้ามองเธอตลอดเวลา

“ติ๊ง!”

เสียงเตือนแปดโมงเช้าดังขึ้นตรงเวลา อวี๋เซี่ยวลืมตาขึ้น เธอนอนแผ่อยู่บนเตียง สมองยังว่างเปล่า พอเสียงดนตรีนุ่มนวลช่วยให้ค่อย ๆ ได้สติกลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะเกาหัวตัวเอง เมื่อคืนเธอฝันเห็นเจ้าลูกแมวทั้งคืนเลย

ไม่ต้องสงสัยเลย แมวตัวนั้นคือฝันร้ายแน่ ๆ ถึงฝันร้ายจะควบคุมความฝันได้ แต่ไม่ใช่ว่าเขาถูกขังอยู่ในห้องทำงานหรอกเหรอ? อยู่แบบนั้นยังอุตส่าห์มาควบคุมความฝันของเธอได้อีก

อวี๋เซี่ยวกะพริบตาปริบ ๆ นึกในใจว่าฝันร้ายชักจะบังอาจเกินไปแล้ว ไว้ต้องหาเวลาไปอบรมสั่งสอนสักหน่อย

“พี่เซี่ยว! พี่เซี่ยว รีบมาดื่มชาเร็ว” วันนี้โจวเสี่ยวเจินตื่นเช้ามาก แถมยังกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ อวี๋เซี่ยวเพิ่งตื่น นางก็ยกชาเข้ม ๆ มาเสิร์ฟให้ถึงที่

อวี๋เซี่ยวลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ถามอย่างระแวงว่า “จู่ ๆ ก็มาเอาใจขนาดนี้ แอบไปทำเรื่องอะไรไม่ดีมารึเปล่าเนี่ย?”

“ตอนแรกฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน” จ้าวหลานที่นั่งอยู่ข้างเตียงพูดขึ้น “ยัยนี่ก็ชงชาให้ฉันแก้วหนึ่ง แต่พอลองคิดดูอีกที วัน ๆ ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็อยู่ติดกับพวกเราตลอด จะไปแอบทำเรื่องไม่ดีอะไรได้?”