กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ห้วงฝันของดอกเตอร์ 17
อวี๋เซี่ยวยังไม่มีโอกาสได้พูดอะไร ถานเฉียวอิ่นก็สติหลุดไปแล้ว หล่อนกระชากตัวอวี๋เซี่ยวเข้าไปหา ตาแดงก่ำถามว่า “ที่ยัยนั่นพูดเป็นความจริงเหรอ”
อวี๋เซี่ยว “ฉัน...”
“ก็จริงน่ะสิ!” โจวเสี่ยวเจินเดินยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะเข้ามา คล้องแขนจ้าวหลานพลางมองถานเฉียวอิ่นอย่างยียวน “คืนนั้น บนเตียงไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนด้วยซ้ำนะจะบอกให้”
“พอได้แล้วมั้ง” อวี๋เซี่ยวสะบัดหลุดจากถานเฉียวอิ่น “พวกเธอหุบปากกันให้หมดเลยนะ!”
ทุกคนชะงักไป ก่อนจะชี้หน้าอวี๋เซี่ยวพร้อมกันแล้วตวาดลั่น “เธอนั่นแหละที่ต้องหุบปาก!”
อวี๋เซี่ยว “...”
หม่าซานมองทุกคนด้วยสีหน้ามืดมน พลางข่มโทสะเอ่ยว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงเรื่องนี้นะ อีกอย่าง... พวกเธอก็เป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งนั้น จะมาแย่งกันแบบนี้ไปเพื่ออะไร”
“ผู้หญิงแล้วมันทำไม” แม้แต่จูเมี่ยวเมี่ยวที่อารมณ์ดีมาตลอดก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา “นายเคยเห็นเซี่ยวเซี่ยวชายตามองนายตรง ๆ บ้างไหมล่ะ”
“เซี่ยวเซี่ยว? เรียกสนิทสนมกันจังเลยนะ” จ้าวหลานยิ้มไม่ถึงตามองอวี๋เซี่ยว “ฉันนึกว่ามีแต่ฉันคนเดียวซะอีกที่เรียกแบบนี้ได้”