กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
สวนสนุกโลลิต้า (4)
รถไฟเหาะ...
ภาพหัวคนนับสิบหัวลอยเคว้งคว้างกลางอากาศผุดขึ้นมาในหัวของเซี่ยเหมิงเหมิงทันที เธอหันไปมองอวี๋เซี่ยวโดยไม่รู้ตัว อวี๋เซี่ยวจะห้ามพวกเธอไหมนะ
“งั้นก็ไปกันเถอะ” อวี๋เซี่ยวเก็บยันต์ใส่กระเป๋า มือข้างหนึ่งท้าวรถไว้แล้วบอกว่า “ฉันว่าขับรถคันนี้ก็สะดวกดีนะ เดี๋ยวฉันขับพาพวกเธอไปเอง”
เซี่ยเหมิงเหมิง “...”
เซี่ยเหมิงเหมิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองขึ้นมาบนรถตั้งแต่เมื่อไหร่ พอได้สติอีกทีก็ใกล้จะถึงรถไฟเหาะแล้ว อวี๋เซี่ยวกำลังคุยกับอีกสองคนเรื่องสถานการณ์ของรถไฟเหาะ เล่าไปจนถึงตอนที่ร่างไร้หัวนับสิบคนกลับมายังจุดปล่อยตัวอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ว้าว” โจวเสี่ยวเจินฟังแล้วร้องทึ่ง “ตื่นเต้นเร้าใจจังเลย”
พอได้ยินคำอุทานนี้ เซี่ยเหมิงเหมิงก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง เธอสงสัยจริง ๆ ว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า สถานการณ์แบบนี้ใช้คำว่าตื่นเต้นเร้าใจได้ด้วยเหรอ มันต้องน่ากลัวไม่ใช่หรือไง
จ้าวหลานที่ดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดในกลุ่มถามขึ้นมา “เซี่ยวเซี่ยว เธอรู้ไหมว่ามันเกิดจากอะไร”