เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ประสบการณ์ผ่านด่าน
[NO.20..: เชี่ย หลุมพรางโคตรเยอะเลยว่ะ]
[NO.21 ปิงตุนตุน: แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ]
[NO.22xxoo: จขกท. อย่ากั๊กสิ เล่าต่อเร็ว!]
[NO.23 เจ้าของกระทู้: พอคนไข้ตัวจริงพูดจบ พวกเราก็รู้ทันทีว่าแย่แล้ว แต่ตอนนั้นสถานการณ์ยังไม่น่าวู่วาม แถมคนไข้กับพวกหมอพยาบาลของเซนต์เอลิซาเบธก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย พวกเราก็เลยกะว่าจะรอดูสถานการณ์ไปก่อน พอคนไข้ทุกคนพูดจบจอร์จก็เดินออกไป จากนั้นพวกเราก็ต่อแถวไปกินยา เชี่ยเอ๊ย ตรงนี้ก็เป็นอีกหลุมพรางยักษ์เหมือนกัน
แน่นอนว่าอันดับแรกพวกเรารู้ดีว่ายาซี้ซั้วกินไม่ได้ แต่ที่บัดซบก็คือ ที่เซนต์เอลิซาเบธดันบังคับกินยา ถ้าไม่ยอมกิน จะมีพยาบาลหกคนเข้ามารุมบังคับให้กิน ถึงฝั่งเราจะมีคนเยอะ แต่เพราะเพิ่งมาถึงวันแรก เพื่อหาเบาะแสเคลียร์ภารกิจดันเจี้ยน พวกเราเลยยังไม่อยากเปิดศึกตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้นถ้าออกจากดันเจี้ยนไม่ได้ คนที่ซวยก็คือพวกเราเอง อีกอย่างจากประสบการณ์ที่ผ่านมา วันแรกมักจะไม่ค่อยมีอันตรายเท่าไร พวกเราก็เลยยอมกินยากันทุกคน]
[NO.24^o^: ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลยแฮะ...]
[NO.25jay: ปูเสื่อรอ]