กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เรซูเม่ยามดึก
พอกินข้าวเสร็จ อวี๋เซี่ยวก็กะว่าจะเข้าไปดูในร้านค้าสักหน่อย มีแต้มเยอะขนาดนี้ถ้าไม่ซื้ออะไรเลยคงเสียดายแย่
แล้วพอเธอเผลอก้มดูเวลาที่ข้อมือ เธอก็ตาโตขึ้นมาทันที “พวกเธอรีบดูนี่เร็ว!”
“อะไรเหรอ” โจวเสี่ยวเจินที่กินอิ่มจนเริ่มง่วงถามขึ้น ส่วนจ้าวหลานกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ
“เธอดูเวลานี่สิ” อวี๋เซี่ยวยกข้อมือตัวเองขึ้นมา “ฉันจำได้ว่าก่อนพวกเราจะเข้าคอร์สการรักษา เวลาที่เหลือของฉันมีอยู่ยี่สิบเก้าวันกว่าๆ แต่พวกเราอยู่ในเซนต์เอลิซาเบธตั้งหลายวัน ตอนนี้เวลาก็ยังเหลือตั้งยี่สิบเก้าวันกว่าๆ เหมือนเดิมเลย”
“จริงด้วยแฮะ...” โจวเสี่ยวเจินรีบดูเวลาของตัวเองทันที “ฉันก็ด้วย เวลาฉันไม่ลดลงเลย มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
อวี๋เซี่ยวคิดดูแล้วบอกว่า “อาจเป็นไปได้ว่าพอพวกเราเข้าคอร์สการรักษาแล้ว เวลาที่เหลือจะไม่ลดลง หรือไม่เวลาในคอร์สการรักษาก็อาจจะหยุดนิ่งไปเลย”
“เยี่ยมไปเลย” โจวเสี่ยวเจินตื่นเต้นขึ้นมาทันที “งั้นถ้าพวกเราเข้าคอร์สการรักษาไปเรื่อยๆ ไม่หยุด ก็จะกลายเป็นอมตะมีชีวิตอยู่ตลอดไปเลยสิ”
“...” อวี๋เซี่ยวถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “เธออยากมีชีวิตอมตะในที่พรรค์นั้นจริงดิ”