เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284
"หา?"
"ไช่กั๋วกงอาการกำเริบหนักจนถึงขั้นจะต้องพบหน้าตู้โก้วเป็นครั้งสุดท้ายแล้วรึ?"
"ไยข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย?"
หลี่เฉิงเฉียนมองเจ้าทึบทั้งสองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาเนื้อตัวเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งบุกเข้ามาถึงตำหนักบูรพาโดยที่ยังพูดจาแทบไม่รู้เรื่อง แต่กลับพยายามจะลากตัวเขาไปให้ได้ จนต้องร้องอุทานออกมาเสียงดัง
ริมฝีปากของเฉิงชู่โม่ในยามนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มไปแล้ว บนใบหน้ายังมีรอยแดงช้ำจากการถูกลมหนาวและหิมะกัดเป็นหย่อมๆ เขาเอ่ยละล่ำละลักด้วยความร้อนรน
"องค์รัชทายาท เรื่องความเป็นความตายของผู้ใหญ่เช่นนี้ พวกเราจะกล้าพูดจาเหลวไหลได้เช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?"
"เป็นบ่าวรับใช้จากจวนไช่กั๋วกงที่มาตามหาตู้โก้ว แต่บังเอิญมาเจอพวกเราเสียก่อน เป่าหลินรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล จึงได้สอบถามความจริงด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ"