กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246
เสี่ยวโก่วเอ๋อร์ หรือก็คือหลี่หลิงซ่าน ช่วงหลายวันมานี้มีความสุขจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
แต่... ถึงอย่างไรก็ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
เพราะเขารู้สึกราวกับว่าตนเองได้มาอยู่บนสวรรค์
ไม่เช่นนั้นแล้ว เหตุใดจึงมีสถานที่ดี ๆ อย่างตำหนักนอกของรัชทายาทอยู่ด้วย?
ได้กินอิ่ม มีเสื้อผ้าให้อบอุ่น ไม่มีใครมารังแกพวกเขาอีกทั้งยังมีอาจารย์คอยสอนให้อ่านเขียนหนังสือและฝึกวรยุทธ์อย่างจริงจัง
เมื่อมองหมั่นโถวขาวนวลในมือ รวมถึงเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่าง หลี่หลิงซ่านก็ยากจะไม่รู้สึกว่าตนเองมีความสุขเหลือเกิน
ขณะที่หลี่หลิงซ่านกำลังทอดถอนใจอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้น
"เสี่ยวโก่วเอ๋อร์ เร็วเข้า งานของพวกเรามาแล้ว!"