กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239
"ฉีเหล่าเอ้อร์ ไอ้เวรเอ๊ย ไม่น่าเล่าเมื่อก่อนเจ้าถึงได้เป็นแค่ทหารครัว!"
"ถึงกับถูกไอ้เด็กเหลือขอแบบนี้หลอกเอาได้!"
"ว่าอย่างไร?"
"ไม่ยอมรับพวกพี่น้องอย่างพวกเราแล้วหรือ?"
ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มมีรอยแผลเป็นยาวพาดอยู่บนใบหน้า
รอยแผลนั้นพาดผ่านดวงตาข้างหนึ่ง ทำให้ดวงตาข้างนั้นปิดสนิทไปตลอดกาล อีกทั้งยังลากผ่านใบหูข้างหนึ่งด้วย
แต่สิ่งที่เห็นบนใบหน้านั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น นอกจากมือขวาที่กำแท่งเหล็กสีดำมืดเอาไว้แน่นแล้ว มือซ้ายของเขาก็หายไปนานแล้วเช่นกัน
ทว่าชายฉกรรจ์พิการผู้นี้กลับดูราวกับกระบี่ที่ชักออกจากฝัก พลังคมกล้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า