กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237
บางครั้ง หลี่เฉิงเฉียนก็รู้สึกจริง ๆ ว่าชีวิตก่อนและชีวิตนี้ของตนเอง เมื่อรวมสองชาติเข้าด้วยกันแล้ว ตัวเขาช่างเป็นไอ้ขยะคนหนึ่งเสียจริง
กระทั่งว่าต่อให้ชาตินี้จะมีระบบคอยหนุนหลังแล้วก็ตามที ก็ยังคงเป็นขยะอยู่ดี
เป็นเพราะว่าเมื่อเทียบกับเด็กสาวเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าแล้ว สมองของตนเองดูเหมือนจะไม่เพียงพอต่อการใช้งานเอาเสียเลย
มิใช่เพราะเรื่องอื่น แต่เป็นเพราะเขาคาดไม่ถึงว่า วันนี้เด็กสาวทั้งสามคนนี้ล้วนแสดงละครโดยมีความจริงครึ่งหนึ่งการแสดงครึ่งหนึ่ง!
ให้ตายเถอะ!
ยุคสมัยนี้ ทักษะการแสดงของเด็กสาวตัวน้อยพวกนี้ช่างกล้าแกร่งลึกซึ้งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ประเด็นคือ ตั้งแต่ต้นจนจบเขากลับมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยกระมัง!
ส่วนว่าสุดท้ายแล้วมองออกได้อย่างไรน่ะหรือ?
หึหึ...