กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230
"อืม... ดังนั้น...ท่านน้า คนนั้น... ตอบรับแล้วอย่างนั้นหรือ"
ฮองเฮาจ่างซุนสวมเสื้อคลุมมองหลี่เฉิงเฉียนที่อยู่ตรงหน้า เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบางเบา
หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
"ไม่ผิดหรอก สุดท้ายท่านน้าก็ยังคงตอบรับขอรับ!"
"ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับสองแม่ลูกคู่นั้น ลูกหาได้มีความคิดที่จะไปมุ่งหวังผลประโยชน์อันใดไม่!"
"สิ่งที่ลูกกล่าวแก่พวกนางล้วนเป็นความจริง!"
"ลูกไม่มีความจำเป็นต้องไปบีบบังคับให้มารดาผู้หนึ่งต้องยอมก้มหัวประจบสอพลอ"
"ในเมื่อเป็นเรื่องดีงามที่เครือญาติช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เหตุใดต้องไปแปดเปื้อนกลิ่นอายเงินทองด้วยเล่า"
"เฮอะ... เจ้านี่ช่างใจกว้างเสียจริงนะ!"