กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215
วุ่นวายอยู่เบื้องหน้าและเบื้องหลังร่วมสองชั่วยาม ในที่สุดหลี่เฉิงเฉียนก็เดินออกจากกระโจมแม่ทัพ
หลังจากยืดเส้นยืดสายที่หน้าประตูเสียจนเต็มรัก หลี่เฉิงเฉียนก็เดินช้าๆ ตรงไปยังรถม้า
เขาเลิกม่านรถขึ้นเล็กน้อยแล้วยื่นศีรษะเข้าไปมองข้างใน
"โอ้! นี่เป็นแมวน้อยจากที่ใดกัน!"
ที่แท้เวลานี้หลี่ลี่จื้อกำลังโอบอุ้มลูกแมวตัวน้อยเนื้อตัวขาวสะอาดปราศจากขนสีอื่นแม้แต่น้อย ซึ่งคาดว่าน่าจะเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นานนัก
ตามหลักแล้ว สถานที่เช่นนี้ย่อมไม่ควรมีแมวเหมียวเช่นนี้อยู่
โดยเฉพาะแมวขาวที่สะอาดสะอ้านถึงเพียงนี้ นอกจากดวงตาสีดำสนิทดั่งอัญมณีแล้ว ก็ไร้ซึ่งเส้นขนสีอื่นเจือปน
ทว่ากลับปรากฏตัวขึ้นมาเสียได้