เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212
หลี่เฉิงเฉียนเปิดผ้าคลุมศีรษะออกโดยไม่สนใจลมหนาวบนท้องฟ้า ปล่อยให้ใบหน้าหล่อเหลาชวนตะลึงของตนเองต้องเผชิญหน้ากับลมหนาวเหน็บอย่างตรงไปตรงมา
ทว่าเขากลับหาได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ไม่ กลับโคจรเคล็ดวิชาต้าผิ่นเทียนเซียนที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายไปนานแล้วอย่างเงียบๆ ก่อนจะเปล่งเสียงก้องตะโกนออกไป
"ทุกท่าน ฮ่องเต้อย่างข้า... เอ๊ย ข้าองค์รัชทายาทหลี่เฉิงเฉียน วันนี้มาเยี่ยมพวกท่านแล้ว!"
"ข้ารู้ว่าพวกท่านบางคนได้เข้าไปทำงานในโรงงานแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ครอบครัวสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขแล้ว"
"แต่ยังมีคนอีกสามพันหนึ่งร้อยเจ็ดสิบคนที่ทำได้เพียงวนเวียนลาดตระเวนปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ตำหนักนอกแห่งนี้วันแล้ววันเล่า คอยฝึกซ้อมอยู่เสมอไม่ขาด"
"พวกท่านรู้สึกเบื่อหน่าย เบื่อหน่ายว่าชีวิตที่ดีและสงบสุขเช่นนี้จะหายวับไปวันไหนก็ไม่รู้"