เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208
ตำหนักนอกของรัชทายาท ในฐานะแก่นแท้ที่แท้จริงแห่งกิจการส่วนตัวของหลี่เฉิงเฉียน ภายใต้การทุ่มเทอย่างบ้าคลั่งชนิดแทบไม่คิดต้นทุนของหลี่เฉิงเฉียน ความคืบหน้าในการก่อสร้างนี้เรียกได้ว่าก้าวล้ำขีดจำกัดแห่งยุคสมัยนี้ไปไกลโข
รถม้าที่ประดับตราสัญลักษณ์ตำหนักบูรพากำลังแล่นผ่านประตูใหญ่ของตำหนักนอกเข้าไป หลี่เฉิงเฉียนก็ไม่สนว่าอากาศจะหนาวเหน็บ ยื่นมือไปเปิดม่านหน้าต่างออกทันที
สายลมหนาวเยือกกระดูกพัดเข้าสู่ภายในตัวรถม้าในทันใด
การนี้ทำให้หลี่ลี่จื้อที่เดิมทีซุกตัวหลับอยู่ในอ้อมอกของหลี่เฉิงเฉียนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันควัน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงอแง
"พี่ใหญ่ ถึงที่แล้วหรือ"
หลี่เฉิงเฉียนหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ที่เตรียมไว้สำหรับสวมใส่ภายหลังขึ้นมาคลุมร่างของหลี่ลี่จื้อที่อยู่ในอ้อมอกไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เจ้านอนต่ออีกหน่อยเถอะ ข้าขอตรวจดูสภาพการก่อสร้างของตำหนักนอกแห่งนี้เสียหน่อย!"
"อื้อ..."