เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 199
เวลานี้หลี่ไท่รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะตาย!
เพราะเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของหลี่ซื่อหมินเข้าแล้ว!
ยามปกติยามที่ดวงตาทู่นี้มองมายังตน ภายในแววตานั้นมักจะเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีหรือไม่ก็ความเอ็นดู
ทว่ายามนี้กลับไม่มีสิ่งอื่นใด นอกจากความโกรธเกรี้ยวที่เอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมาจากคำพูด
แถมยังเป็นความโกรธแค้นชนิดที่เข้ากระดูกดำ ชนิดที่อยากจะเด็ดหัวเขาให้ตายคานี้เสียเดี๋ยวนี้
ความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ช่างแปลกหน้า ทว่ากลับน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
จนกระทั่งเมื่อหลี่ไท่สบเข้ากับดวงตาคู่นี้ เสียงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวก็พลันหยุดชะงักลง ทั้งเรียวขายยังอ่อนปวกเปียกจนทรุดฮวบนั่งลงกับพื้นทันที
หลี่ซื่อหมินไม่ได้เอ่ยวาจาใด เขาเพียงมองสภาพอันน่าสังเวชของหลี่ไท่โดยไม่ปริปากพูดจา กลับก้มหน้าลงปลอบโยนฮองเฮาจ่างซุนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทน