กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197
หลี่ซื่อหมินผู้นี้ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยรู้เลยว่าความเกรงใจคืออะไร
ขนาดกับคนนอกเขายังไม่เกรงใจ แล้วนับประสาอะไรกับลูกชายของตนเองเล่า
ชั่วพริบตาเดียว หลี่เฉิงเฉียนก็ถูกเขาใช้งานจนหัวหมุนติ้วไปหมด
ทั้งปลาทอดหอมกรุ่น ทั้งไก่ฉีก จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรากบัว เห็ด……
เรียกได้ว่า อาหารจานไหนที่สามารถพบเห็นได้ในโซนวัตถุดิบด้านข้าง หลี่ซื่อหมินล้วนแต่คีบเข้าปากไปคำหนึ่งทั้งสิ้น
ท่าทางเช่นนั้น ราวกับว่าต่อให้เป็นโต๊ะอาหารเขาก็ยังอยากจะเข้าไปกัดลองชิมรสเค็มรสหวานดูสักคำเช่นนั้น
ออกจะดูน่าอับอายอยู่บ้างเสียด้วยซ้ำ
ทว่าเจ้าตัวกลับเพลิดเพลินกับสิ่งนี้จนไม่รู้เบื่อ!