เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190
"ข้า... พี่ใหญ่... ข้า..."
ยามปกติผู้ที่คารมคมคายและสามารถอ้างอิงคัมภีร์โบราณมาพูดคุยเจรจาได้อย่างคล่องแคล่วอย่างหลี่ไท่หรือชิงเชวี่ย ในวินาทีนี้กลับราวกับถูกผนึกฝังวาจาเอาไว้เสียอย่างนั้น
ความฝีปากกล้าในอดีตมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงคำว่า ‘พี่ใหญ่’ คำเดียว แถมยังพูดติดๆ ขัดๆ เสียด้วยซ้ำ
หลี่เฉิงเฉียนมองดูท่าทีของหลี่ไท่แล้ว สุดท้ายก็เกิดใจอ่อนขึ้นมาจนได้
เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่ของหลี่ไท่ไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงไม่กี่คนว่า
"เจ้าบอกว่าเจ้าไม่อยากสูญเสียความโปรดปราน อยากให้พี่ใหญ่ช่วยรักษาตำแหน่งขุนนางขั้นเพิ่มพูนรวมถึงตำแหน่งขุนนางพิเศษพวกนั้นไว้ให้!"
"เช่นนั้นได้ หากพี่ใหญ่จะถามเจ้าด้วยความจริงจังดูสักครั้ง เจ้าจะรักษาตำแหน่งขุนนางพิเศษพวกนั้นไว้เพื่อทำสิ่งใดกัน?"