กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185
เมื่อเห็นว่าท้ายที่สุดแล้วฮองเฮาจ่างซุนก็ยังคงแย้มพระสรวลแล้วพยักหน้าในที่สุด หลี่เฉิงเฉียนจึงตบฝุ่นที่ติดอยู่ตรงบั้นท้ายซึ่งโดนหลี่ซื่อหมินหวดไปสองทีออก จากนั้นก็เดินทอดน่องออกจากตำหนักลี่เจิ้ง
เมื่อมองออกไปด้านนอกที่ขาวโพลนไปทั่ว หลี่เฉิงเฉียนก็ลูบคางของตนเอง
"เชอะ... หิมะตกเช่นนี้ อีกไม่นานก็คงจะถึงเทศกาลปีใหม่แล้วกระมัง!"
"นี่เราต้องเตรียมเรื่องอาหารมื้อส่งท้ายปีเก่ากับของขวัญปีใหม่แล้วกระมัง?"
ทว่าหลี่เฉิงเฉียนก็แค่พึมพำออกมาสองคำแล้วก็ไม่ได้สนใจมันอีก
อย่างไรเสียเวลาก็ยังเหลือ มาครุ่นคิดเอาตอนนี้ก็เป็นการคิดไปเองเปล่า ๆ
สู้รีบกลับตำหนักเสียยังจะดีกว่า!
อย่างน้อย... ในตำหนักบูรพาก็ไม่มีตาลุงที่พกปากไทเทเนียมมาคอยจี้ปอดของตนเอง