กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183
หลังจากหลี่เฉิงเฉียนส่งเจิ้งจื้อข่ายกับฮูหยินกลับไปแล้ว เขาก็ตกอยู่ในความเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง
กระทั่งหลี่ลี่จื้อเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย เขาก็ยังไม่ทันรู้ตัว
"พี่... พี่ใหญ่!"
หลี่ลี่จื้อดึงแขนเสื้อของหลี่เฉิงเฉียนติด ๆ กันสองครั้ง เขากึงได้สติจากการครุ่นคิดเมื่อครู่
"เป็นอะไรไป? แม่ตัวน้อย?"
หลี่เฉิงเฉียนเงยหน้าขึ้น เห็นหลี่ลี่จื้อมีสีหน้าร้อนรนจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย รีบช่วยซับคราบน้ำตาให้อย่างเบามือ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หลี่ลี่จื้อปล่อยให้หลี่เฉิงเฉียนเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อน
เวลานี้ในใจของนางมีแต่เรื่องของพี่ใหญ่ จะยังมีแก่ใจไปสนใจเรื่องอื่นได้อย่างไร
"พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรไปเพคะ?"