เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 179
"องค์รัชทายาทสมกับเป็นพระราชโอรสองค์โตในฝ่าบาทจริงๆ ท่าทีที่เปิดเผยสง่างามและใจกว้างเช่นนี้ ช่างเหมือนกับฝ่าบาทเมื่อครั้งอดีตไม่มีผิดเพี้ยนเลยพ่ะย่ะค่ะ!"
เจิ้งจื้อข่ายชูนิ้วโป้งขึ้นด้วยความจริงใจพลางเอ่ยชมหลี่เฉิงเฉียน
ทว่าหลี่เฉิงเฉียนกลับไม่ได้รู้สึกว่าตนเองถูกคำชมนั้นแม้แต่น้อย
หนำซ้ำยังนึกสงสัยว่าเจ้าตาลุงเจิ้งจื้อข่ายผู้นี้กำลังใช้โอกาสนี้เหน็บแนมผู้เป็นพ่อของเขาอยู่หรือเปล่า?
การสังหารพี่ชายกักขังบิดากับการกวาดล้างทำลายตระกูลพวกไม่เข้าตาแถมยังคอยขัดแข้งขัดขาตนเองทิ้งเสียให้สิ้นซาก ทั้งสองเรื่องนี้มันคนละเรื่องเดียวกันเลยไม่ใช่หรือ?
เรื่องแรกคือการเสื่อมเสียศีลธรรมบวกกับการแย่งชิงอำนาจ แต่เรื่องหลังนั่นมันคือความขัดแย้งทางผลประโยชน์แบบตรงไปตรงมาต่างหาก
ทั้งสองอย่างนี้จะนำมารวมไว้ด้วยกันได้อย่างไรเล่า!
ทว่าหลี่เฉิงเฉียนยังคงไว้หน้าให้แก่ตาลุงที่บ้าน จึงไม่ได้ลอกหนังหน้าของอีกฝ่ายต่อหน้าผู้คนนอกวัง