กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167
แม้หลี่เฉิงเฉียนจะยอมปล่อยหลี่ไท่ไปแล้ว แต่หลังจากยืนดูเงินทองทยอยเข้าคลังอยู่พักหนึ่ง เขาก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องหาทางแก้ไขให้ได้
เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินวนไปมาอยู่ในห้องฝึกยุทธ์หลายรอบ ในที่สุดก็เข้าใจขึ้นมา
ชาติที่แล้วเหตุใดเขาถึงครองตัวเป็นโสดได้นานขนาดนั้น?
ก็เพราะเหนื่อยจนไม่มีแม้แต่ความคิดจะไปหาแฟนไม่ใช่หรือไร?
ในเมื่อหลี่ไท่ยังมีแก่ใจคิดจะหาเงินไปหอคณิกา ทั้งที่กำลังอยู่ในช่วงลดน้ำหนัก!
นั่นก็แสดงว่าการฝึกยังหนักไม่พอ!
ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว เพิ่มการฝึกเข้าไปอีก!
จากนั้นหลี่ไท่ก็จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความทุกข์ทรมานอย่างสิ้นเชิง