กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165
หลี่ไท่จากไปด้วยท่าทีห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงจนถึงขีดสุด
กระทั่งก่อนจะจากไป เขาก็ยังหลงลืมแม้กระทั่งธรรมเนียมปฏิบัติที่จำเป็นต้องกล่าวลาหลี่เฉิงเฉียน
สภาพจิตวิญญาณของคนทั้งคนราวกับมลายหายสิ้นไปจนหมดสิ้น ย่างก้าวเต็มไปด้วยความกะโผลกกะเผลกและหงอยเหงาหดหู่เหลือประมาณ
ทว่าหลี่เฉิงเฉียนกลับมองดูภาพนั้นด้วยความยินดีปรีดาจนคิ้วกระตุกรัว
สมควรแล้ว!
สมควรให้เจ้าหนูลิ้มรสชาติความเจ็บปวดจากการลดน้ำหนักนี้เสียบ้าง ถือโอกาสล้างสมองหมูของเจ้าให้สะอาดเกลี้ยงเกลาไปในคราวเดียวกันเสียเลย
สภาพเช่นเจ้า ยังกล้ามาแย่งชิงตำแหน่งฮ่องเต้กับข้าอีกหรือ?
แย่งชิงบัลลังก์น่ะหรือ?
เจ้ามีสมองเช่นนั้นหรือเปล่าเล่า?