กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95
หลี่เฉิงเฉียนขณะทานอาหารก็เบะปากอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก แถมยังแอบชำเลืองมองฮองเฮาจ่างซุนเป็นระยะ
เสด็จแม่เสียคนไปเสียแล้ว
เริ่มทำตัวเหมือนตาลุงคนนั้น คอยจ้องหาจังหวะเล่นงานเขาอยู่เรื่อยเลย
แบบนี้มันไม่ถูกต้องนี่นา!
มีที่ไหนมาเล่นงานลูกชายสุดที่รักของตัวเองกันเล่า
ทว่าหลี่เฉิงเฉียนทำได้เพียงบ่นอุบอู้อยู่ในใจเงียบ ๆ เท่านั้น
เพราะถ้าพูดออกมามีหวังโดนสั่งสอนจนหนังลายเข้าสักวันแน่!
ตลอดทางเขาจึงปิดปากเงียบ แกล้งทำเป็นปฏิบัติตามกฎ ‘ยามกินไม่พูด ยามนอนไม่จา’ จนกระทั่งทานมื้อนี้เสร็จสิ้น
หลี่เฉิงเฉียนใช้ผ้าเช็ดปากอย่างว่านอนสอนง่าย จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองฮองเฮาจ่างซุนที่ประทับอยู่ด้านบน