เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72
"……เอ่อ ถ้าเช่นนั้น ความหมายของคุณชายจ่างซุนก็คือ ไม่เพียงแต่ภารกิจของพวกเจ้าที่ถูกจัดสรรโดยองค์รัชทายาท แม้แต่คุณชายเฉิงและคนอื่น ๆ ที่มายังอำเภอหลานเถียนนี่ ก็เป็นองค์รัชทายาทที่ทรงจัดสรรมาเช่นนั้นหรือ?"
เวลานี้จ่างซุนชงกำลังยืนอยู่ข้างทางด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมมฝุ่นดินพลางปัดกวาดเสื้อผ้าของตนเอง
เมื่อได้ยินคำถามของนายอำเภอหลานเถียนผู้นี้ เขาก็พยักหน้ารับทันที พร้อมกับชี้ไปยังป้ายเอวที่ห้อยอยู่ตรงเอวของตนแล้วเอ่ยขึ้น
"เห็นหรือไม่ นี่คือป้ายเอวของผู้ตรวจการตำหนักบูรพา!"
"นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าไปขอมาจากน้องชายลูกพี่ลูกน้องเพื่อเรื่องส่วนตัว แต่พวกเราหลายคนล้วนมีกันทุกคน!"
"ต่อให้เป็นพวกเจ้าตัวดีอย่างเฉิงชู่โม่ก็มีเช่นกัน!"
"พูดง่าย ๆ ก็คือ เรื่องนี้ถือเป็นกิจธุระของทางการ!"
นายอำเภอหลานเถียนเหลือบมองป้ายเอวที่อยู่ตรงเอวของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง จากนั้นก็แอบถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ ฝืนแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามจ่างซุนชง