กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68
หลี่เฉิงเฉียนไม่ได้สนใจหม่าโจวที่นั่งลงใหม่อย่างว่านอนสอนง่าย กลับขมวดคิ้วแน่นแล้วหลับตาลง
เขากำลังทบทวนตัวเอง!
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขากำลังสำนึกผิด!
‘ที่แท้ข้าก็เย่อหยิ่งเกินไปสินะ!’
‘นึกว่าตนเองเป็นทั้งผู้ทะลุมิติแถมยังมีระบบคอยหนุนหลัง อาศัยความรู้ที่มีเกี่ยวกับประวัติศาสตร์แล้วจะลอยชายได้จริงๆ!’
‘หม่าโจวเป็นคนที่มีความสามารถระดับเสนาบดีก็จริง และภายหลังก็ก้าวไปถึงจุดนั้นได้จริงๆ แต่ตัวเขาในตอนนี้ ยังใช่คนเดียวกับในประวัติศาสตร์ผู้นั้นเสียที่ไหน!’
‘อยู่ๆ จะให้เขาแบกรับแรงกดดันมากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!’
‘ดังนั้น ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็เป็นตัวข้าเองที่ลอยชายเกินไป เชื่อมั่นในความรู้และประสบการณ์ในอดีตมากจนเกินไปต่างหาก!’
‘อืม ต้องแก้ไข!’