เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50
หลี่เฉิงเฉียนที่เพิ่งคว้าชัยชนะครั้งใหญ่อย่างงดงามในท้องพระโรง เดินทอดน่องกลับมายังตำหนักบูรพาตลอดทาง
ทว่าบนใบหน้าของเขากลับไม่มีความปีติยินดีหลังความชนะหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับมีความเคร่งขรึมเพิ่มขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ
เพราะเขารู้สึกว่า ตนเองเผลอทำงานกระตือรือร้นจนเกินไปหน่อยหรือเปล่ากันนะ?!
เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่ดีหรือไม่?
ย่อมเป็นเรื่องที่ดีอยู่แล้ว!
ในฐานะผู้ที่มีมุมมองต่อโลกเป็นปกติ และผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมาแล้ว ภายใต้ขอบเขตที่พอจะช่วยได้ สำหรับทหารฝู่ปิงพิการนั้น ย่อมมีความเคารพอยู่ส่วนหนึ่งอย่างแน่นอน
หากไม่มีความสามารถนี้ก็แล้วไปเถอะ แต่ในเมื่อตอนนี้มีฐานะนี้ มีความสามารถนี้ เหตุใดถึงจะไม่ทำเล่า?
ดูสิ หลี่เฉิงเฉียนไม่เพียงแต่นำเรื่องการค้าและการสร้างกองทัพขึ้นมาพูดให้ชัดเจนในท้องพระโรงเท่านั้น แม้แต่เรื่องการสร้างโรงงานนอกเมืองก็ยังเอ่ยออกมาด้วย