กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23
"เอื๊อก... ไม่เลว!"
"อืม... เฉิงเฉียน ถ้ามีเวลาทำมาให้อีกสักหน่อยสิทธิ์!"
"ไม่เช่นนั้น เดี๋ยวเจ้าให้พ่อครัวทางฝั่งเรามาเรียนรู้วิชาฝีมือของเจ้าจากเจ้าดูหน่อยเป็นอย่างไร!"
ท้ายที่สุดแล้วหลี่ยวนก็ชราภาพมากแล้ว ดังนั้นเพียงแค่ไก่ขอทานไปครึ่งตัวกว่าๆ ก็ทำให้เขากินจนกระทั่งเรอออกมาไม่หยุด
ยามนี้กำลังเอนกายพิงพนักเก้าอี้ลูบพุงเรออยู่
ส่วนเผยจี้และคนอื่นๆ นั้น ได้ขอตัวลากลับไปก่อนแล้ว
หลี่เฉิงเฉียนมองดูท่าทางสำราญใจไร้กังวลของหลี่ยวน บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน
มีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ!
กินๆ ดื่มๆ อยู่อย่างมีความสุข ช่างดีเสียจริง!