เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
ปีเจินกวนที่ 4 ฉางอัน!
ยามนี้เป็นเดือนเจ็ดที่แสงแดดแผดเผาและคลื่นความร้อนระอุ ทว่าช่วงฟ้าสรางใกล้รุ่งเช่นนี้ยังพอมีไอเย็นหลงเหลืออยู่บ้าง
ส่วนในวังไท่จี๋ยามนี้ ท่ามกลางแสงอาทิตย์แรกแย้มกลับคึกคักร้อนระอุเป็นอย่างยิ่ง
นี่คือการว่าราชการแผ่นดินยามเช้าตามปกติในรัชสมัยเจินกวน
ทว่าสำหรับหลี่เฉิงเฉียนผู้คุกเข่าอยู่แถวแรกของกลุ่มขุนนาง และมีอายุเพียงสิบสองปีแล้ว กลับเป็นดั่งการลงทัณฑ์อันแสนทรมานที่ยากจะทานทนอย่างไม่ต้องสงสัย
หลี่เฉิงเฉียนที่แผ่นหลังตั้งตรงแน่วไม่มีแม้แต่จะไกวไหว ต่อให้สีหน้าจะดูสงบราบเรียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่แท้จริงแล้วมือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะตัวเตี้ยนั้นหยิกตัวเองไปหลายทีแล้ว
ไม่มีเหตุผลอื่นใด!
ง่วงน่ะสิ!
เขามีอายุเพียงสิบสองปี เป็นช่วงเวลาที่กำลังเติบโตและสูงขึ้น ผลลัพธ์คือยังไม่ทันสว่างฟ้าก็ถูกลากตัวมาเข้าเฝ้าว่าราชการยามเช้าเสียแล้ว