กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 116 ข้าก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้เจ้าเสียหน่อย
ยามนี้ลู่เสวี่ยยังคงจมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้า ทันใดนั้นนางก็รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวจากนอกประตู
“ข้าไม่ได้บอกไปแล้วหรือว่า อย่า...”
ลู่เสวี่ยกำลังจะเอ่ยปาก แต่กลับต้องชะงักงันไปกะทันหัน
เมื่อมองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า ลู่เสวี่ยก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา
หรือว่านางจะร้องไห้นานเกินไปจนเกิดภาพหลอนกันแน่
คิดได้ดังนั้น ลู่เสวี่ยจึงยกมือขึ้นขยี้ตา
เห็นภาพนั้น เหยียนหลิงอวิ้นก็หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มของลู่เสวี่ย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวเสวี่ย อย่าร้องไห้เลย แม่กลับมาแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำตาของลู่เสวี่ยกลับยิ่งไหลทะลักออกมามากขึ้น